Ostatni

Ostatni

Jeszcze jeden oddech i będę umierać
Na wszystko co było z góry patrzę teraz
Na wszystko co będzie, całą rzeczywistość
Na ostatnim wdechu rozumiem już wszystko
Oczy w słup stoją, jeszcze uderzenie
Potem serce mięsem, ciało obciążeniem
Petardy w sylwestra, palą się neurony
Mózg po raz ostatni endorfiną płonie
Później się leciutko świadomość oddala
Na moim oceanie to już ostatnia fala
Naprzeciw wód bezdechu bezdeń niezmierzona
Ostatni syk i świst, bezwładna to przepona
Czy w pustym nocą lesie upadek słychać drzewa?
Co na dobranoc słowiczek mi zaśpiewa?
Gdzie czeka tunel biały co płonie na złoto?
Cóż, wieczór taki piękny, że pójdę piechotą
Przed siebie pójdę boso, spłynę poranną rosą
I zgniję wreszcie wstrętnie, smrodliwie, robaczywie
Więc gdzieś pod ziemię żywi zakopią litościwie

ytuj

Dodaj zdjęcia/filmy

Życzenia rodzinie Anno Domini 2023

Jesteśmy wszyscy tu świętować

Zdarzenie sprzed wieków wielu

Nadejście Pana którego ciało 

ofiarowane jest co niedzielę

Życzę Wam wiarę w niego dochować

Pan plastrem czystym jest na rany

Te które każdy ma otwarte

On pocieszeniem jest strapionych

Przy każdym trzyma wieczną wartę

Zawsze podtrzyma cię za ramię

Wysłucha wszystkich grzechów twoich

Ale nie powie o nich mamie

Ze studni ulgi cię napoi

On nie rozróżnia, nie rozdziela

Każdemu uśmiech śle, dłoń poda

I czarnym, gejom i narkomanom

I ateistom, którzy nie chcą Boga

Matkom co miłość dają swą całą

Dzieciom co wyrwać chcą się z pęt

I tym oplutym co, za nic ich mają

Twardym grzesznikom i łotrom wielkim

Żonom co mężów dręczą i tłamszą

Mężom co trudno z nimi wytrzymać

Małym i dużym, młodym i starym

Niech jednym będzie nasza rodzina

Nie odrzucajmy daru Chrystusa

W opłatku skryte jest pojednanie

By jednak miłość wlać w swe naczynie

Zawsze konieczne jest działanie

Radujmy Pana, kochajmy siebie

Choćby i trudną lecz miłością

Ogrzejemy dziecię niby siankiem 

Tego spotkania czystą radością

Posklejać trzeba co stłuczone

Poszywać wszystko co się spruło

Naprawić żłobek co złamany

Nich przez nas Bóg poczuje czułość

Niechaj maleństwo już nie płacze

Wam też nie życzę więcej łez

Zawsze przychodzi oczyszczenie

Khatarsis pachnie jak świeży bez

Kielich

Kielich

Słoneczko nie świeci ni księżyc też

Z chmur szaroburych szary pada deszcz

Z lewej na prawą wiatr chmury gania

To Pan na niebie pisze równania

Skłębione, światłem przypudrowane

Nieoczywiste mówi kazania

Tylko wybrani są do odczytania 

Słowa tak wzniosłe aż pęka bania

Czemu mi Boże czosnek poryłeś?

Czemu wrażliwym mnie uczyniłeś?

Czemu czytania mnie nauczyłeś?

Zabierz ten kielich, Ty go nie piłeś!

Piołunem czystym mnie napoiłeś 

Na bicze głupców mnie wystawiłeś

Koronę z cierni mi nałożyłeś

Z pustki w istnienie skoczyć zmusiłeś 

Krzyż na ramiona posadowiłeś 

Zboczem Golgoty poprowadziłeś 

Ja nie uniosę tego ciężaru

Daj mi skosztować choć z pucharu

Czystego wina kropel kilka

Nie każ barankiem być gdzie wilki

Zdejmij ten ciężar, bolą ramiona

Bądź blisko mnie, gdy syn Twój kona

Żegna ze światem się zepsutym

Bosego mnie Panie odziej w buty

Wyzwól od plucia i od wstydu

Pozwól mi spocząć z gwiezdnego pyłu

Z czystego światła w gnieździe uwitym

Nich pamiętają chociaż do świtu

Odeszłaś II

Odeszłaś II

Czemu tak bardzo, bardzo boli
To co nie miało boleć wcale
Nawlekam mój ból na zimną żyłkę
Jak cenne zbieram go korale
Gdyby to "żegnaj" tak nie rwało
Miłość nie miała by znaczenia
W dupie znaczenie mam miłości
Rozpacz mnie łupie do samych kości
Boli że ciągle dźwiga mnie ziemia
I w ciemnym znikam, brudnym kanale
Łzą chcę po twym policzku spłynąć
Pragnę cię chlebem karmić czarnym
Zamiast promyczka słońca przychylić
Niebo co czarne jak me myśli czarne
To wcale przecież miało nie boleć
I rzucić miałem cię jak skarpetki
Z ulgą, bez żalu, znoszone, stare
Tak się gra w życie, rosyjską ruletkę
Coś mi tam w głowie uczyniła
Ty jędzo, wiedźmo, czarownico
Łzy wypełniają, zalewają oczy
Krzywiony bólem mam policzek
Chcę cię zapomnieć, nie pamiętać
Nie chcę by do krwi kłuło mocno
A znowu dojrzeć czyste, jasne niebo
Przez świeżo, szeroko uchylone okno
Nie chcę cię, nie dla ciał jedności
Twojej znów rzeźbić miłością twarzy
Niech zapamiętam cię suką wściekłą
Zabij tą miłość w pożegnalnym darze
Lepiej będzie z tamtym co wymyśli Tobie
Zaplanuje ci życie, troską otoczy stałą
Świat mi nie leży, ja światu bardziej
Żarłocznie pragnę zapomnieć mą małą
Uwolnij wreszcie, błagam mnie od siebie
W grobie tylko znajdę spokój święty
Niech tylko złe zostaną wspomnienia
Czarne odmęty, w nich spienione męty
Znieść tego nie chcę, nie mogę wcale
Nie będę płynął, ja odmawiam
Chcę przestać ruszać nogami, rękami
Na dnie już wolę leżeć mulistym
Z żywym mi mięsem wyrwałaś rany
Wiem, że nie cenisz moich wierszy
Wiem że i tego też nie docenisz
Zawsze wolałaś gruby portfel typów
Co to jak szmatą wytrą tobą ziemię
Już więcej pisać nie potrafię
Za ciemno i za bardzo boli
Jedno na koniec jeszcze wyznam
Naprawdę istnieć nie mam woli
Kłamałem, że mnie to pierdoli

To Ja

To Ja

Cicho staw wysechł, umarły szuwary

Choć się bezkresnym zdawał oceanem

Niektórzy znają tylko smutek, ciemność

I krew i rany cęgami szarpane

Wrogom najgorszym tego nie pożyczę

Co los sam, troskliwie mi przynosi w darze

Groteską czystą naznaczone życie 

Tragedią, bólem, szyte z pustych marzeń

Bożą zabawką jestem, lecz zepsutą

Druty sterczą, wystają na lewo i prawo 

Sprężyny, tryby z napędu przepadły

Żałosna konstrukcja zużyta zabawą

Rażony trup młotem mej własnej głupoty

Ja, truchło, świadectwo swych zachłannych gonitw

Zniszczony pogonią za zgubnym pragnieniem

By zgubić sam siebie, wstyd i ból zapomnieć! 

A jednak pamiętam nieudane święta 

Leżał strach na stole na miejscu opłatka

Ojciec, wtedy wypił truciznę przeklętą 

Za jego śmierć winę wziąłem na łopatki

Za śmierć jego winę wraz z rozpaczą niosłem

Dziesięć lat i oczy, szare łzami sprane 

Ja trumny ojcowej kurczowo chwycony

A kondukt przecinał wpół pochmurny ranek 

Dlaczego umarłeś i nie ma cię obok? 

Zamiast dzieci, żony miałeś swoją wódkę

Czemu życia nasze piętnowane strachem 

Na dokładkę ostrym przeorałeś smutkiem? 

Po co stęplowałeś mi czoło rozpaczą? 

Czemu moją rękę łatwo tak puściłeś? 

Zapach na ubraniach zostawiłeś tylko 

Mężczyzną mi pomóc zostać nie zdążyłeś

I odtąd podszyte kompleksami, liche

Na zgarbione plecy zarzucałem płaszcze 

Pragnąłem zapomnieć, zamiast patrzeć w lustro

W koszmarną, szczerzącą wprost się we mnie paszczę 

Nienawiści większej i pogardy większej 

Nie wyhodowałem nigdy do nikogo 

Niż do bytu który poruszał mi ręce 

I chciał rozpaczliwie zaprzestać być sobą 

I żywię się gorzkim wstydem i palącym

Nienawidzę, gardzę uciekam od siebie 

I boję się świata, staję niewidzialny

A jak nikt potrafię sztuczne tworzyć nieba

Nie zasłużę na nic, nie jestem wart więcej 

Niż pogardy, litość to moja zapłata 

I gotowy jestem zacierając ręce

Za grosz akceptacji ścierką być i szmatą

To słowa o wojnie mojej by zapomnieć, 

Wielokroć przegranej obolałym świtem

O upadku z euforii zdobytego szczytu 

W otchłań w rozpostarte przestrzenie niebytu

Malowane rozpaczą, wyścielone ciszą 

Wyżłobione bólem, śmierć tu towarzyszem

Za cenę poznania tego co wysoko

Własnoręcznie Odyn wyłupił swe oko

A ja odkrywając sekretne rozkosze

Wyrzuciłem całe życie wprost do kosza

Wszystko najważniejsze, zamienione w śmieci

Miłość, przyjaźń, codzienność, zdrowie, niemal życie 

By znów stać się, by istnieć, pięć lat tkane z cierpień 

Mozolny, długi powrót w koleiny bycia

Trajektorię zmienić w boskiej nie w mej mocy

Nadal śmierć smakuję z największą rozkoszą

Po cichu, kawałkiem, rozpływam się, znikam

Blady okruch raju, motyl wprost do nosa

Co mi w latach dziecinnych podarował ojciec

Bliskim daję, za miłość zsyłam rany, męki

Kolejne swe porażki do klasera wkładam

Śmierci, zimnej kochanki nie odtrącam ręki

Ponury, jesienny bezkres nad dachami

Niech przyjmie wyznania, co krojone z mroku

Choć litości dla mnie nie miały niebiosa

Zapłacze nad mym losem, deszczem chmury oko

Unieś Głowę!

Unieś Głowę!

Więzieni w klatach ze sztucznego światła 

Niezdolni dostrzec cudu nad głowami
A on tam błyska, od zawsze nas woła 

Jesteśmy wszyscy dziećmi pod gwiazdami 

Niby mrugną czasem, zimne, obojętne

Nasze westchnienia mają całkiem za nic

Dostojne, dziewicze, jaśnieją dalekie

Absolut w misę nieba z agatu schwytany

Kotwice kute z blasku, kręgosłup kosmosu

Odpryski ręką Boga, z wieczności łupane

Skończone one piękno, tęsknota, marzenie

W serce ostro wbite najczystszym zachwytem

Słowo Dla Ciebie

Słowo Dla Ciebie

Przyszedłem człowieku dać ci dobre słowo
Abyś znowu muru nie rozbijał głową
By Cię podnieść z grobu, odrodzić na nowo
Z krwi i cegieł pyłu otrzeć czoło, głowę
Leczyć ciężko chorych, bliźnić duszy rany
Na nowo pozszywać życia poszarpane
By podać Ci rękę, postawić na nogi
Podnieść gdy za ścierkę robisz do podłogi
Dam Ci własną siłę, ciężkie zdmuchnę smutki
Ukołyszę lepiej niż butelka wódki
Utulę Cię do snu, nadzieją wykarmię
Tą świętą komunią, wszystkie barwy czarne
Muśnięte jej blaskiem w kolory się zmienią
Barwny rój motyli, liść złoty jesienią
Myśli się zapienią - bąbelki w szampanie
Niby ptasie piórko leciutki się staniesz
W oka jedno mgnienie ulecisz pod chmury
Przenajczystszą ulgą wzniesiony do góry
Właśnie stamtąd widać wszystko jakby lepiej
A kiedy powrócisz, na nowo ulepię
Piękniejszym, pełniejszym uczynię człowiekiem
Z głębi chłodnych studni napoję mądrością
I chlebem nakarmię i życiem - miłością
Bowiem ten co kocha, zniesie trud i rany
Prosto w twarz się śmierci spojrzy roześmiany
To nie grawitacja, miłość wszechświat spaja
Rozrywa kajdany, wolnością upaja
Biała gołębica przegoni sokoła
Wzleci wyżej orła, ma skrzydła anioła
Ona potężniejsza nad wszystkie mocarze
Każde schodzisz buty, gdy w drogę rozkaże
Dojdziesz jeśli trzeba, hen do świata kraju
Znajdziesz co zgubiłeś, biednym porozdajesz
Ci nigdy nie tracą co miłością płacą
Co tylko wydane, świat na koniec zwraca
Ci zaś którzy karmią wszystkich nienawiścią
Udławią się gniewem, strachem i zawiścią
Sięgaj, gdzie wzrok nie sięga
Złam co nie złamie rozum
Płazią skorupę już na zawsze porzuć
Kiedy ktoś upadnie podnieś, rękę podaj
Zaś kiedy się dzielisz, nie odejmuj – dodaj
I nie unoś gardy a otwórz ramiona
Bo miłość nienawiść, strach i gniew pokona
I uwierz mi nie ma odwagi większej
Gdy ktoś nóż otworzy ty opuszczasz ręce
Kiedy się odważysz kochać nawet wroga
Podnieś wtedy głowę, ujrzysz uśmiech Boga
Czoło unieś śmiało, popatrz prosto w górę
Pudrowane blaskiem, srebrne przejrzyj chmury
Na niebie Bóg światłem ponaszywał gwiazdy
Na jednej swe imię wyryte ma każdy
Raz dojrzysz to piękno, nie zapomnisz prędko
W pamięci wyryte nie uleci świtem

Do Ani

Do Ani

Grzmiącym wodospadem między ust wargi Twoje 
Spadłem, rwącym strumieniem splotłem ciał obydwoje 
Chłodną wodą spragnioną, chętną poiłem ziemię
Z Twych włosów oddechem czerpałem, czyste zapomnienie

Okruchem lodu zakłujesz gdzieś w środku, głęboko
Na siatkówce powidok słońcem Ty wypalony
Zawsze do mnie powrócisz, czyhasz aż zamknę oko
Gdy unieść już nie mogę powieki ciężkiej, zmęczonej

Wyrytą Cię zmarszczkami widzę w twarzy własnej
Świadectwo nieme uniesień, gniewu, troski, śmiechu
I czasem mam wrażenie że próbuję wytrwać
Od zmierzchu po brzask blady, przepłynąć ocean
Raz jeden zaczerpnąwszy jedynie oddechu

I jeśli nie mam ciebie na długość ramienia
Jestem znowu wolny, jestem znów samotny
Znów mogę oddychać swobodnie i znowu
Ciebie wypatruję cieniem cichym w oknie

Jesteś heroiną, wodą na pustyni
Puchową kołderką, ciepłym ogniem w zimie
Klątwą, męką, cierniem, piaskiem w oczy, kłodą
Pomocnym ramieniem, podstawioną nogą

Wywalonym językiem i mrugnięciem okiem
Wieczerzą Ostatnią, szczytem gór wysokim
Ja trawą, co się kłania wiatrom przeznaczenia
Pyłem u stóp Twoich, westchnieniem, milczeniem

Do Góry Uszy!

Do Góry Uszy!

Do góry uszy i nie płacz więcej

Ból minie tak jak wszystko przemija

Nie warto rąk więc załamywać

Gdy kosmos jak kręgle nas sobie zbija

Miriady zimnych gwiazd nad głowami

beznamiętnie oświetla ludzkie losy

Piękna gmach bólem podbudowany

Ścielą wyrwane go z troski włosy

Nie chcę Cię karmić czarnym chlebem

Łzą nie chcę spłynąć po twej twarzy

Wolałbym tulić Cię i dotykać

Promyczek słońca złożyć Ci w darze

Posłańcem dobrych być tylko nowin

Poduszką, w którą możesz się wtulić

Laską na której oprzeć się możesz

Tak mi dopomóż Panie Boże!