Ostatnia Droga

Ostatnia Droga

Prowincjonalne, jak speszeni krewni Czerwone kamienic lica Ceglane Trzymają wartę nad spękanym brukiem Zapomnianej cieniem zlanej ulicy Zupą czarną i gęstą skąpanej Zdeptanej Gdzieś przy sennym miejskim ryneczku Sennym ryneczku w małym miasteczku Stemplowane stare domy są tu Pocałunkiem prosto ze snów Drzwi co skrzypią zamknął księżyca nów Na klucz wiolinowy Srebrny całun firanek Sypią iskry się szklane Świetlnym pokryta pudrem a blada

Złazi farba wiekowa zmarszczkami Martwej, starej i spaczonej Wpółprzymkniętej drewnianej odłazi powiece

Spływa nocny makijaż w dół okiennicy Krok w krok spływa z żeglującym do góry księżycem

Potępieńczo i złowieszczo wyje, dmie mroźny wiatr

Całkiem rynny lód gardło cynkowe zadławił

Zwiesił mróz setki sopli ze szkła Fortepianu zimy nastroił klawisze

obłąkańczą serenadę na soplach wicher gra Marsz pogrzebowy, muzyka z zimnego szkła Zasłuchane wyschnięte w nią kwiaty Drzemiąc rzędem w donicach na parapecie Zapomniane nie karmione, dawno one Słowem dobrym, ciepłą troską, krzątaniną są codzienną opieką Kożuch z pleśni smakuje zaś zsiadłe mleko Blisko śmierć jest, życie daleko Wznoszą w górę błagalnie więc pelargonie Reumatycznie wykręcone i brązowe Swe martwe dłonie Sączy zapach z wnętrza domu się zgniły Jak z kruchty sączy się, jak z mogiły Językami stearyny ślinią się zgasłe znicze I dostojną patyną tu kurz śpi na książkach I na kuchennym rozsypana stole śpi mąka

Puste szafki jej, pudełko bez nici Cerowała wytrwale znoszone swe życie Wątłym ściegiem je szyła płytkiego oddechu Ścieg już zerwany, czas zejścia nieznany Atłasowa się poduszka wciska w jej chłodny policzek Arka z śmiercią przymierza Tuli czule dębowa już starą trumna Jak pudełko co obejmie stare, znoszone buty Poleciały w dół pac! pac! Ziemi grudy Wełną mokrą w pół stopioną kapały grudniowe chmury

Pożegnał starą zmierzch szarobury I żegnała cała ją ulica Tak pogodna siwa była jak gołębica Pustka ciemna w środku domu spija światło księżyca Nie przemierza tu nikt Nie budzi skrzypiącej podłogi I nie mieszka w starym mieszkaniu Obcy wnukom tak nieznany jest dom Zapomniały dorosłe dom dzieci Oni wszyscy jak proste są nie przyległe Dawno na boki w dal są linie rozbiegłe Na pielgrzymce od dekad się wloką pątnicy I dekady pączkują w ciszy gwarnej odległej Stolicy A drogimi przyjechali wszyscy bliscy autami One piękne, oni modni I szykownych czarnych noszą się ciuchach Markowych Oni i one, cienie znużone Ich twarze ziemiste źrenice ich mgliste Mleczny błękit na nie rozlał wieczór z ekranów

Ze smartfonów miękki błękit w miękkiej rozlał śnieżycy Pomodlili więc się cichutko Znalezioną w sieci modlitwą krótką 0bce ptaki nadleciałe ze Stolicy Pokutnicy, żałobnicy, bezbożnicy

Każdy szklaną w internecie uronił też łzę Dzisiaj wiatr płacze szkłem A tu w ciemnym salonie Po środku na ścianie płonie Chrystus w koronie Płonie w koronie cierniowej! Nad wejściem płonie Chrystus w koronie Serce świeci malowanym mu bólem Twarz jakby znana Patrzy, wzrokiem, śledzi wszystko zza szkła Z góry mierzył odwiedzających I się uśmiechał jakby niechcący Zegar zaś martwy u boku stoi

I cykiem rytmicznym swoim W pół przerwanym trupiej nie mąci ciszy I widział każdy, mrugały gwiazdy Gdy w ostatnią orszak drogę wyruszył Śnieg w dół cichutko, wstydliwie prószył Kół kolein karawanu szlak wiedzie na cmentarz Z operacji na wieczności blizna to zimnego cielska

Widać ciągle trop w zmarzłym błocie Śnieg padał biały, oczy płakały

Miesiąc ronił rtęci ciężkie z trzy krople Srebrne łezki na martwym lśnią oknie Pospolita twarz dziobata Powiatowa żółta buzia księżyca Akordami w rytm bezgłośnie płakała, kapała Ze lśnienia ... Melancholia z mrozem w cztery ręce Na klawiszach z sopli jej cicho grała Cienia kołdrą okryta ulica w tle sennie do wtóru ziewała Przy niewielkim ryneczku Bowiem było już wszystko co już było Życie zaś się tylko przyśniło Śniło tylko bledziutkie się życie...

Miesiąc roni rtęci także trzy krople Srebrne łezki na martwym lśnią oknie Twarz dziobata, powiatowa łzy roni księżyca Było wszystko to co było Życie zaś się tylk0 przyśniło Śniło się tylk0 kruche t0 życie Bogu wiek prawie temu zgasłe życie się śniło Krzyk donośny oznajmiał wyciem Narodziny o świcie Ziemia zimna zwłoki pożera już skrycie

Warszawa 26.02.2025

Ostatnia Droga (Z Prowincji Do Boga)

Prowincjonalne, jak speszeni krewni

Czerwone kamienic lica

Ceglane

Trzymają wartę nad spękanym brukiem

Przy zapomnianej zlanej cieniem

Zupą czarną i gęstą skąpanej ulicy

Wydeptanej

Gdzieś przy sennym miejskim ryneczku

Sennym ryneczku w małym miasteczku

Stemplowane domy są tu pocałunkiem ze snów

Drzwi z drewna zamknął księżyca nów

Na klucz wiolinowy

Srebrny całun firanek

Sypią iskry się szklane

Kryta świetlnym pudrem farba

Złazi blada zmarszczkami

Spływa nocny makijaż w dół z okiennicy

Potępieńczo zbłąkany wiatr wyje

Lód rynny całkiem gardło zadławił

Zwiesił sopli setek fortepianu klawiszy

Wyschnięte kwiaty sterczą w donicach na parapecie

Nie karmione, już dawno z konewki

Słowem dobrym, ciepłą troską, codzienną opieką

Wznoszą w górę błagalnie więc pelargonie

Reumatycznie skręcone, martwe, brązowe swe dłonie

Sączy zapach z wnętrza domu się zgniły

Jak z kruchty sączy się, jak z mogiły

Stearyny zastygłej językami ślinią się zgasłe znicze

Dostojną patyną kurz śpi na książkach

I na kuchennym stole rozsypsana śpi mąka

Puste szafki jej i pudełko bez nici

Od dawna cerowała wytrwale znoszone swe życie

Wątłym ściegiem je szyła płytkiego oddechu

Ścieg już zerwany, czas zejścia nieznany

Atłasową odciska poduszkę jej zimny policzek

Arka przymierza z śmiercią dębowa gości ją trumna

Pudełko na stare buty

Pofruneły w dół pac! pac! ziemi grudy

Wełną mokrą w pół stopioną grudniowe płakały jej chmury

Pożegnał staruszkę dzień szarobury

Żegnała cała ją wczoraj ulica

Pogodnie żyła wszak stara ta gołębica

Pustka ciemna w środku domu spija światło księżyca

Nie przemierza nikt skrzypiącej podłogi

Nie mieszka nikt w starym tym domu

Obcy wnukom nieznany jest on

Zapomniały dorosłe go jej dzieci

Oni wszyscy jak proste są nie przyległe

Dawno na boki w dal linie rozbiegłe

Na pielgrzymce od dekad się wloką Pątnicy

I pączkują od lat w ciszy gwarnej odległej Stolicy

Tu drogimi przyjechali wszyscy autami

One piękne, oni modni

W tak szykownych czarnych noszą się ciuchach

Oni i one, cienie to znużone

Twarze ziemiste ich źrenice mgliste

Mleczny błękit wylał się na nie z ekranów

Ze smartfonów miękki w śnieżycy

Pomodlili więc się cichutko

Żałobnicy przybyli aż ze stolicy

Każdy szklaną w internecie uronił też łzę

A tu w ciemnym salonie

W środku na ścianie płonie

Chrystus w koronie

Płonie cierniowej

Nad wejściem płonie Chrystus w koronie

Serce świeci malowanym mu bólem

Twarz jakby znana

Patrzy, wzrokiem śledzi wszystko zza szkła

Z góry mierzył bliskich dom zwiedzających

I się uśmiechał jakby niechcący

Zegar zaś stoi

I cykiem rytmicznym swoim

W pół przerwanym nie mąci trupiej ciszy

I widział każdy, mrugały gwiazdy

Gdy w ostatnią orszak drogę wyruszył

Zaś śnieg w dół cicho pruszył

Kół kolein karawanu szlak wiedzie na cmentarz

Widać ciągle trop w zmarzłym błocie

Śnieg padał biały a oczy płakały

Miesiąc ronił rtęci ciężkie z trzy krople Srebrne łezki na martwym lśnią oknie Pospolita twarz dziobata, powiatowa księżyca Promykami lśnienia w rytm płakała, kapała Melancholia z mrozem jej w cztery ręce Na klawiszach z sopli cich0 zagrała

Cienia okryta kołdrą ulica w tle sennie d0 wt0ru ziewała

Przy niewielkim ryneczku Bowiem było już wszystko co było Życie zaś się tylko przyśniło Śniło tylko bledziutkie się życie...

Bogu w zeszłym niemodnym, przedawnionym stuleciu Nowe życie kiełkujące się przypadkiem Stwórcy wyśniło Krzyk donośny dziecięcy co oznajmiał niezbicie Narodziny wieki temu o świcie Ziemia zimna, zapomnienie dziś zwłoki pożera i chciwie i skrycie Takie tam nie znaczące zwyczajne wygasło życie

Warszawa 26.02.2025